Darmowa transkrypcja mowy na tekst — język francuski

Francuski jest językiem urzędowym w 29 krajach na pięciu kontynentach. Międzynarodowa Organizacja Frankofonii naliczyła w raporcie z 2022 roku 321 milionów użytkowników, z czego około 81 milionów mówi po francusku jako pierwszym języku. Większość z tych 321 milionów mieszka dziś w Afryce: ten sam raport umieszcza tam 61,8 % frankofonów świata, a nie w Europie. Francuskie nagrania przychodzą więc równie dobrze z paryskich redakcji, montrealskich call center, brukselskich sal komisyjnych i studiów radiowych w Dakarze — i żadne dwa z nich nie brzmią tak samo.

Francuski stawia też przed silnikiem rozpoznawania mowy bardzo szczególny problem: nie da się usłyszeć, gdzie kończy się jedno słowo, a zaczyna następne. Liaison przeciąga niemą spółgłoskę końcową przez granicę wyrazu i dokleja ją do następnej samogłoski, więc „c'est tout vert" i „c'est ouvert" to ta sama sekwencja dźwięków, a „les os" i „les eaux" są nie do odróżnienia. Tam, gdzie liaison jest zablokowana — przed h przydechowym — efekt się odwraca: „les héros" zostaje bez połączenia właśnie po to, żeby nie zamieniło się w „les zéros". A do tego większość spółgłosek na końcu wyrazu w ogóle nie jest wymawiana. Petit, grand i parlez kończą się literą, której żaden mikrofon nigdy nie zarejestruje.

Francuska pisownia jest przez to w dużej mierze kwestią gramatyki, a nie słuchu. Końcówki czasownikowe -er, -é i -ez to jeden jedyny dźwięk, więc parler, parlé i parlez trzeba odróżnić po tym, co je otacza. Końcówka liczby mnogiej -ent jest niema, co znaczy, że il parle i ils parlent są akustycznie identyczne — przykładowy transkrypt poniżej zapisuje „qui les enveloppent" tam, gdzie Maupassant napisał „qui les enveloppe", a rozstrzyga o tym wyłącznie podmiot stojący cztery słowa wcześniej. Akcenty również niosą znaczenie, którego ucho nie podpowie: a i à, ou i où, sur i sûr różnią się tylko w piśmie, a cédille jest tym, co powstrzymuje français i garçon przed odczytaniem z twardym c. Ten sam transkrypt zapisuje „ses voies" tam, gdzie oryginał ma „ses voix" — idealny homofon, rozstrzygalny wyłącznie przez kontekst.

Liczby dokładają jeszcze jedną warstwę, bo powyżej sześćdziesiątki francuski liczy dwudziestkami: soixante-quinze to dosłownie „sześćdziesiąt-piętnaście", a quatre-vingt-dix to „cztery-dwudziestki-dziesięć". Belgowie i Szwajcarzy mówią zamiast tego septante i nonante, dlatego ta sama liczba może przyjść jako dwa zupełnie różne słowa. Prześlij audio lub wideo, a silnik zapisze wypowiedziany francuski jako czysty, przeszukiwalny tekst z akcentami, elizjami i interpunkcją na swoim miejscu. Działa w przeglądarce, nie wymaga instalacji, a pierwsze minuty są darmowe, bez zakładania konta.

To prawdziwe, 45-sekundowe nagranie czytane przez człowieka, przepuszczone przez nasz silnik AI dokładnie tak, jak przepuścisz własny plik. Nic nie zostało potem poprawione. Włącz odtwarzanie i czytaj razem z lektorem.

Warto zwrócić uwagę: każda elizja i każdy apostrof trafiają na swoje miejsce — s'en vont, l'existence, n'est, qu'un, l'imperceptible — a cała paleta znaków diakrytycznych jest obecna, od é w sédentaires i étranges przez è w mystère i ê w bêtes aż po î w traînent. Literacka inwersja pytajna Sont-ce jest zapisana jako dwa wyrazy z łącznikiem, a nie sklejona w jeden, a joncs zachowuje swoje dwie nieme litery na końcu. Ten fragment to Maupassant i słowo w słowo jest to Maupassant.

Najciekawsze są potknięcia, bo wszystkie cztery są typowo francuskie. Silnik zapisał ses voies tam, gdzie oryginał ma ses voix — dokładny homofon, którego rozstrzygnąć może tylko zdanie. Zapisał qui les enveloppent zamiast qui les enveloppe, ponieważ końcówka liczby mnogiej -ent jest niema. Zapisał robes de morte zamiast robes de mortes, czyli kolejne niesłyszalne s liczby mnogiej. I skleił feux follets w jedno feufollets. Pomija też spację, którą francuska typografia stawia przed znakiem zapytania. To staranne, wyraźnie artykułowane czytanie, blisko wykładu albo dyktowanej notatki; wywiad w gwarnej kawiarni, gdzie trzy osoby mówią jedna przez drugą, nie wyjdzie tak czysto — i nie wyjdzie tak w żadnym automatycznym systemie. Jakość nagrania pozostaje najważniejszym czynnikiem decydującym o wyniku.

Standardowy francuski metropolitalny to język większości nagrań radiowo-telewizyjnych, biznesowych i akademickich — i właśnie do niego ConvertSpeech jest dostrojony. Jedno działa wszędzie na Twoją korzyść: Francja, Belgia, Szwajcaria, Quebec i frankofońska Afryka mają jeden wspólny standard pisany, więc regionalny akcent daje zwykle zwyczajny pisany francuski, a nie fonetyczne naśladowanie akcentu.

Francuski z Quebecu to odmiana, która najbardziej odbiega brzmieniem. Jej najwyraźniejszym znakiem rozpoznawczym jest afrykatyzacja: przed samogłoskami i oraz u spółgłoski t i d przechodzą w ts i dz, więc tu brzmi mniej więcej jak „tsu", a dire jak „dzire". Samogłoski wysokie ulegają w sylabach zamkniętych rozluźnieniu, a długie samogłoski mają skłonność do rozpadania się w dyftongi — razem sprawia to, że akcent rozpoznaje się natychmiast. Różni się też słownictwo: char zamiast samochodu, magasiner na robienie zakupów, courriel na e-mail, a do tego system posiłków, w którym déjeuner to śniadanie, dîner to obiad, a souper to kolacja. Wyraźnie wymawiany francuski quebecki transkrybuje się dobrze; szeroki, szybki joual jest trudny dla każdego systemu automatycznego i wart osobnej korekty. Jeśli Twoje nagranie jest kanadyjskie, nasza strona o francuskim kanadyjskim obejmuje tę odmianę bezpośrednio.

Francuski belgijski i szwajcarski są znacznie bliższe standardowi metropolitalnemu, a różnice, które mają największe znaczenie, dotyczą słownictwa. W obu mówi się septante na 70 i nonante na 90 zamiast soixante-dix i quatre-vingt-dix. Szwajcaria idzie dalej w kantonach Vaud, Fryburg i Valais, gdzie 80 to huitante — choć Genewa, Neuchâtel i Jura zostają przy quatre-vingts, więc ten sam kraj dzieli się na pół. Poza liczbami spodziewaj się belgijskiego GSM na telefon komórkowy, drache na ulewę i kot na pokój studencki, a w Szwajcarii natel na telefon, cornet na torbę na zakupy i service! tam, gdzie Francja powiedziałaby je vous en prie. To właśnie te regionalizmy warto przejrzeć podczas korekty.

Francuski afrykański odpowiada dziś za największy udział użytkowników na świecie — spis OIF z 2022 roku lokuje 61,8 % frankofonów świata w Afryce. Francuski senegalski, iworyjski, kameruński i kongijski mają własny rytm i własne zapożyczenia — z wolof, lingala, bambara i innych języków — a mowa miejska, jak iworyjskie nouchi, miesza francuski z językami lokalnymi zdanie po zdaniu. Oficjalny i medialny francuski afrykański transkrybuje się niezawodnie; najtrudniejszym przypadkiem jest intensywne przełączanie kodów między francuskim a językiem lokalnym w środku zdania, bo wtedy tylko część nagrania jest w ogóle po francusku.